حميدرضا سليماني                                      

"خواب كه بودم در هزارتوي قصه هاي مادر گم شدم و قصه ي كلاغي كه هيچ وقت به خانه اش نرسيد با يك آسمان توشه براي هزار سال سرگرداني قوم آواره ، تعبير داستان هاي شبانه  شد .

گفته بودمش رنگ سياهي شبت را با ستارهاي صبح نورباران مي كنم . بال و پرش را كه بالا برد . هـزار زخم كاري بر تنش بود و از هر كدام طلوع خورشيدي كه شب سياهم را روشن كرد . 

صبور بودم و ستاره هايم را در مشتم قايم مي كردم براي روز مبادا

و نمي دانستم كه دست هايم از آتش ستاره ها ،  پنهاني خواهند سوخت و بجاي دست هاي سوخته ام هزاران بال پرواز خواهد روئيد . "

چقدر به نوايت دلخوشم .

صداي سراغ گرفتن هايت ، كه مي آيي و زنگ خانه ام را به صدا در مي آوري!

تو كه وارد مي شوي حس مي كنم كه در نمي زني ، حتي اجازه هم نمي گيري .

آن وقت  من مي مانم و يك بغض غريب و همين  براي هميشه تو را بس خواهد بود.

مشق هاي ناتمام ديشبم را تو برايم خط بزن ! قبول ؟

اينجا هر كس دلش هواي گريه دارد مي تواند هق هق كند .

اينجا خدا هست حتي اگر گاهي بي رحم شده باشد .

اينجا براي از تو گفتن چقدر كوچك است . كم كم هوا سنگين مي شود آنقدر كه نفس كشيدن را تاب نمي آورم . به دنبال دريچه ام .

تا روي بال هاي تو پرواز كنم .

اما راستش را بخواهي مي ترسم ... که نكند خواب پيله مرا ببرد؟

گم مي شوم و دوباره در خوابهايت پيدا  مي شوم

سنگيني سكوت تو مرا با خود مي برد .

بخوان برايم ! دوباره بخوان ! نه چند باره بخوان !

آنقدر بخوان كه من هم با تو بخواب بروم .

مي خواهم من نيز اين بار با تو گم شوم.

دوست داري ديگر كسي ما را پيدا نكند ؟

مي خواهي بروم در گريه هايت خيمه بزنم و ديگر باز نگردم ؟

تو مسيح بودي ؟

و به خواب هايم مي گفتي: زنده شوند؟

دلم مي خواهد اين روزها با بوي پيراهن يوسف پيدا شوم

مي خوابم و در خواب هاي تو بيدار مي شوم .

خوب كه مي بينم خودم را در آغوش ترانه هايت گم كرده ام!

بوي نم باران گريه هايت حسودم مي كند به كاغذي كه ديشب ترا در بسترت تنها نگذاشته است.

و امروز اما من آبستن خاطرات تلخ تو مي شوم ...

شايد بايد دوباره بخوابم تا خدا اين بار تعبير خوابهايم را به رنگين كمان مداد رنگي هايت هديه كند .

تا به حال كليد خانه ات را گم كرده اي ؟

گمم در پس كوچه هاي اينجا بي كليد . مانده ام پشت در

خسته ام نمي كند اين همه سر در گمي ها

يادت نرود اين را تنها تو مي داني و خدا و ديگر هيچ! ...

بايد مي رفتي .ماندنت را گريزي نبود .

التهاب سرد آن همه بوسه روي كاغذ رنگ نباخته است و دستانم هنوز عطر تو را زمزمه مي كنند .

هميشه گم بوديم ميان دلتنگي هايمان ، يادت هست ؟

انگار دل تنگي مان كوچك مانده بود تا هي گم شود و دوباره پيدايش كنيم .

راستش را بگو تا كنون چند بار دست به دامنش شدي كه گمت نكند و دست آخر رها شدي به دامان باد ؟! 

گريه هايت پنجره دل چه كسي را باران زده كرد ؟

غربت غمهايت با كدام مهربان غروب كرد ؟

در خواب تو ، راه گم كرده بودم و ايستاده بودم درست بالاي سرت

يك سو نگاهم به پرستو بود . از سوي ديگر تو را مي ديدم . مردنت را . جان كندنت را.

نگو كه نديديم ؟

خدا كه آمد دستانم را به دورش حلقه زدم بوسيدمش و دعا كردم كه تو دوباره برگردي .

دلم گر گرفته بود . اما انگار خدا نيز ، هم آغوشي آن همه بغض و باران و بوسه را بيشتر دوست مي داشت .

پنجره باز بود خبري هم از آن پرستو نبود.

دستهايم خالي بود . من ماندم با مرده ات و خدايي كه ديگر نبود؟!

راستش را بخواهي مي خواهم مدتي اسير سردابه سكوت باشم . كاركردن من هم بهانه اي شد كه شايد طعم تلخ تيروكمان كودكان اينجا ، از ياد بالهاي شكسته ات برود .

خانه ام کوچک بود اما پنجره اش رو به باغ های بزرگی باز می شد که سر تا سر زمستان برفی ام  را ياد آور ، بهاری ترين ها می کرد .

غوغای عشق چقدراين روزها آرامم ميکرد ...